Sylwia Kujawa Adwokat

About Sylwia Kujawa Adwokat

This author has not yet filled in any details.
So far Sylwia Kujawa Adwokat has created 8 blog entries.

Potrącenie wzajemnych wierzytelności

2019-04-20T21:53:22+00:00

Potrącenie wzajemnych wierzytelności skutkujące umorzeniem wierzytelności niższej. W myśl przepisu art. 498§1 kodeksu cywilnego – jeśli dwie osoby są jednocześnie względem siebie i dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony.

(więcej…)

Potrącenie wzajemnych wierzytelności2019-04-20T21:53:22+00:00

Sprawy o wydanie dziecka na podstawie konwencji haskiej

2019-03-27T10:07:10+00:00

Jednymi z najtrudniejszych spraw rodzinnych w kontekście emocji rodziców są sprawy o wydanie dziecka, toczące się pomiędzy rodzicami, na podstawie „Konwencji haskiej z 25 października 1980r dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę”

Możliwość wejścia na drogę sądową w trybie tejże Konwencji powstaje w przypadku, jeśli jedno z rodziców wywozi dziecko za granicę bez zgody drugiego rodzica, bądź też wywożąc dziecko za zgodą drugiego rodzica – zatrzymuje dziecko w innym państwie ponad czas, na jaki taka zgoda została wydana. Celem Konwencji jest zapewnienie niezwłocznego powrotu dzieci bezprawnie uprowadzonych bądź bezprawnie zatrzymanych na terenie jednego z państw – sygnatariuszy Konwencji z 1980r.
Jak wynika z treści art. 3 Konwencji haskiej, „Uprowadzenie lub zatrzymanie dziecka będzie uznane za bezprawne, jeżeli:

  1. nastąpiło naruszenie prawa do opieki przyznanego określonej osobie, instytucji lub innej organizacji, wykonywanego wspólnie lub indywidualnie na mocy ustawodawstwa państwa, w którym dziecko miało miejsce stałego pobytu bezpośrednio przed uprowadzeniem lub zatrzymaniem, oraz
  2. w chwili uprowadzenia lub zatrzymania prawa te były skutecznie wykonywanie wspólnie lub indywidualnie albo byłyby tak wykonywane, gdyby nie nastąpiło uprowadzenie lub zatrzymanie”.

Prawo do opieki, określone w pkt a) może wynikać w szczególności z mocy samego prawa, z orzeczenia sądowego lub administracyjnego albo z ugody mającej moc prawną w świetle przepisów ustawodawstwa tego państwa.

Zatem w pierwszej kolejności Sąd bada, czy doszło do takiego bezprawnego uprowadzenia dziecka bądź bezprawnego jego zatrzymania przez drugiego rodzica. Wydanie zgody przez jednego z rodziców na wyjazd drugiego rodzica z dzieckiem np. na wakacje, w odwiedziny do rodziny w kraju – nie stanowi jeszcze zgody na wyjazd tego dziecka na stałe bądź na dłużej niż to wynikało z porozumienia rodziców. Ocena, czy doszło do skutecznego wydania zgody przez jednego rodzica na taki wyjazd, jest kluczowa dla rozstrzygnięcia w danej sprawie.

W myśl art. 12 Konwencji – sąd winien niezwłocznie zarządzić wydanie dziecka, jeśli dojdzie do przekonania, że doszło do jego bezprawnego uprowadzenia bądź bezprawnego zatrzymania w rozumieniu art. 3 Konwencji. Drugim warunkiem niezwłocznego zarządzenia wydania dziecka jest to, aby od dnia uprowadzenia lub zatrzymania upłynął okres krótszy niż jeden rok.

Oczywiście wydanie dziecka może nastąpić także po upływie okresu 1 roku, chyba że zostanie wykazane, że dziecko przystosowało się już do nowego środowiska. Najczęściej dowodem na takie przystosowanie się jest opinia biegłych specjalistów sądowych (psychologa), a także zeznania świadków, dokumenty. Zatem w sprawach opartych na Konwencji haskiej ogromne znaczenie ma czas, w jakim rodzic podejmie kroki prawne celem odzyskania dziecka bezprawnie uprowadzonego lub zatrzymanego w innym Państwie. Im szybciej tym lepiej.

Są 2 negatywne przesłanki do wydania dziecka, mianowicie wykazanie, że osoba wnioskująca o zarządzenie wydania dziecka w dacie jego uprowadzenia bądź zatrzymania faktycznie nie wykonywała opieki nad dzieckiem, lub też wyraziła później zgodę na uprowadzenie lub zatrzymanie.

Po drugie – argument po który rodzic sprzeciwiający się wydaniu dziecka sięga najczęściej – jest wykazanie, że istnieje poważne ryzyko, że powrót dziecka naraziłby je na szkodę fizyczną lub psychiczną albo w jakikolwiek inny sposób postawiłby je w sytuacji nie do zniesienia.

Aby wykazać istnienie takiego ryzyka rodzice sięgają po argumenty najcięższego kalibru, wszelkimi dowodami próbując przekonać sąd, iż drugi rodzic jest, mówiąc potocznie – złym rodzicem, nieodpowiedzialnym, zagrażającym dobru dziecka.

Warto pamiętać, iż na czas trwania postępowania o wydanie dziecka na podstawie Konwencji haskiej – możliwe jest wydanie postanowienia zabezpieczającego kontakty z dzieckiem rodzica wnioskującego o powrót.

Sprawy te rozpoznają wskazane Sądy Okręgowe poza zwykłą kolejnością wpływu spraw.

Sprawy o wydanie dziecka na podstawie konwencji haskiej2019-03-27T10:07:10+00:00

Przeniesienie odpowiedzialności za długi spółki

2018-07-17T18:55:21+00:00

Przeniesieniu odpowiedzialności za długi spółki  może jedynie w drodze odrębnej decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 108 ordynacji podatkowej. Najczęściej z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki wobec Urzędu Skarbowego bądź Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przedmiotem postępowania w sprawie przeniesienia takiej odpowiedzialności są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność, zakresem należności objętych odpowiedzialnością, jak i określeniem terminu płatności tychże należności.

Decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej ma charakter konstytutywny, co oznacza, że jest ona źródłem powstania po stronie osoby trzeciej odpowiedzialności za cudzy dług. Skutkiem konstytutywnego charakteru takiej decyzji jest to, że id chwili jej doręczenia kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych.

Przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności członków zarządu za długi spółki organ podatkowy powinien wykluczyć istnienie negatywnych przesłanek prowadzenia tego postępowania. Postępowanie to bowiem nie może być podjęte, jeżeli nie istnieją dostateczne dowody do stwierdzenia, że pierwotny dłużnik – czyli spółka – nie wywiąże się ze zobowiązania. Wynika to bowiem z jedynie posiłkowego charakteru odpowiedzialności członków zarządu spółki. A zatem nie można wszcząć postępowania w zakresie ich odpowiedzialności:

  • Przeniesieniu odpowiedzialności za długi spółki przed upływem, terminu płatności danego zobowiązania podatkowego. Jest to kwestia oczywista zważywszy na fakt, iż dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu można mówić o powstaniu zaległości podatkowej spółki, za którą mogą odpowiadać członkowie zarządu,
  • Przeniesieniu odpowiedzialności za długi spółki przed dniem doręczenia spółce decyzji, o których mowa w art. 108 §2 pkt 2 ordynacji podatkowej. W tych przypadkach zaległość po stronie pierwotnego dłużnika (spółki) istnieje już wcześniej, a decyzje mają charakter jedynie potwierdzający uprzednio zaistniałe zdarzenia, jednakże dopiero ich wydanie i doręczenie pozwala na ustalenie wysokości zaległości podatkowej czy odsetek, za które będzie odpowiedzialna osoba trzecia. Postępowanie w zakresie odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki nie może podjęte przed dniem wszczęcia wobec spółki postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy.

Od decyzji w zakresie orzeczenia odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki, jak od każdej decyzji pierwszo instancyjnej, przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji. Z kolei decyzja wydana w drugiej instancji może być zaskarżona do sądu administracyjnego.

Warto pamiętać, iż decyzja o odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki powinna wskazywać konkretne osoby odpowiedzialne jak i określać kwotę należności, za które one odpowiadają. Wysokość tej należności będzie co do zasady pozostawała ścisłej zależności z kwotą zobowiązania samej spółki wobec organu podatkowego.

Możliwość rozciągnięcia na członków zarządu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki może ulec przedawnieniu. Zgodnie z art. 118 §1 ordynacji podatkowej – nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.

Posiłkowy charakter odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółki przejawia się m. in. w tym, że podjęcie wobec nich egzekucji możliwe jest dopiero w przypadku bezskuteczności egzekucji skierowanej do spółki. Takie stwierdzenie bezskuteczności egzekucji powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego.

Przeniesienie odpowiedzialności za długi spółki2018-07-17T18:55:21+00:00

Niewypłacalność dłużnika jako przesłanka ogłoszenia upadłości

2018-07-17T18:43:49+00:00

Niewypłacalność dłużnika jako przesłanka ogłoszenia upadłości zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe – dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Rozumienie pojęcia „niewypłacalności” musi zostać odniesione do języka prawnego i prawniczego. Otóż domniemywa się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

Przesłanką konieczną do uznania, że dłużnik, który nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jest niewypłacalny, jest utrata zdolności do wykonywania tych zobowiązań. Owa utrata zdolności do wykonywania zobowiązań wiąże się z brakiem płynnych środków, które dłużnik mógłby przeznaczyć na spłatę swoich długów.”

Rozumienie terminu „niewypłacalność” pokrywa się z językowym znaczeniem tego słowa. Co więcej, nawet czasowy brak regulowania zobowiązań nie oznacza zaistnienia stanu niewypłacalności. Ten, kto krótkotrwale zaprzestał płacenia długów, czyli w okresie poniżej trzech miesięcy, jest wypłacalny w rozumieniu art. 11 prawo upadłościowe. Natomiast gdy stan taki trwa powyżej trzech miesięcy, ustawodawca wprowadził domniemanie faktyczne niewypłacalności, które jednak można obalić. Jednak w takiej sytuacji ciężar dowodu został przesunięty na dłużnika, który chce odpierać wniosek wierzyciela o ogłoszenie upadłości. Dłużnik może podnosić, że mimo ponad trzymiesięcznych opóźnień w regulowaniu zobowiązań jest to sytuacja przejściowa, i w niedługim czasie zacznie spłacać zobowiązania. Może to nastąpić wskutek zaciągnięcia kredytów, pożyczek, finalizacji zbycia części majątku, podniesienia kapitału spółki, pozyskania środków z emisji obligacji – inaczej mówiąc w wyniku działań gospodarczych, finansowych mających zapobiec utracie płynności finansowej lub doprowadzić do jej przywrócenia. Takie działania muszą być oczywiście uznane przez sąd upadłościowy za wiarygodne i ekonomicznie racjonalne.

Wedle treści wyroku Sądu Najwyższego z 6 listopada 2016 r. „Krótkotrwałe powstrzymanie płacenia długu, wskutek przejściowych trudności, nie jest podstawą ogłoszenia upadłości, gdyż o niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u. można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik z braku środków przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoje zobowiązań. W takim przypadku można mówić o tzw. trwałym, a nie krótkotrwałym zaprzestaniu spłacania długów. W świetle tego stanowiska można przyjąć, że same występujące opóźnienia w płatnościach zobowiązań, ich przeterminowanie, nie jest równoznaczne z niewypłacalnością, gdy jednocześnie podmiot ten ma zdolność płatniczą, zobowiązania mają pokrycie w majątku spółki, istnieje możliwość spłaty zobowiązań w przyszłości. Oceny w tym zakresie należy przy tym dokonywać przy uwzględnieniu obiektywnych kryteriów dotyczących sytuacji finansowej spółki, gdyż czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ustalany jest w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy i musi za każdym razem odnosić się do stanu finansowego, majątkowego konkretnej spółki.”

Ogłoszenie upadłości powinno nastąpić tylko wtedy, gdy nie ma widoków na zaspokojenie wszystkich wierzycieli dłużnika – wtedy bowiem okazać się może, że przedsiębiorstwo nie może być dalej utrzymane, a dalsze prowadzenie tego przedsiębiorstwa może skutkować wybiórczym pokryciem długów z pominięciem innych.

Niewypłacalność dłużnika jako przesłanka ogłoszenia upadłości2018-07-17T18:43:49+00:00

Ważność testamentu a obywatelstwo spadkodawcy

2018-05-23T03:31:23+00:00

O regułach dotyczących dziedziczenia decyduje prawo ojczyste spadkodawcy w chwili jego śmierci. Jeśli spadkodawca jest obywatelem polskim, do spadku po nim stosuje się polski kodeks cywilny, także wówczas, gdy oprócz obywatelstwa polskiego ma obywatelstwo innego państwa.

(więcej…)

Ważność testamentu a obywatelstwo spadkodawcy2018-05-23T03:31:23+00:00

Stwierdzenie nabycia spadku w Polsce

2018-05-23T03:23:33+00:00

Stwierdzenie nabycia spadku w Polsce czyli co zrobić aby spadkobierca mógł swobodnie dysponować majątkiem położonym w Polsce, nabytym w drodze dziedziczenia, może uzyskać postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku wydane przez polski sąd albo akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza w Polsce.

(więcej…)

Stwierdzenie nabycia spadku w Polsce2018-05-23T03:23:33+00:00

Ustanie wspólności majątkowej a podział majątku wspólnego małżonków

2018-05-23T02:32:40+00:00

Ustanie wspólności majątkowej a podział majątku wspólnego małżonków to temat który zawsze pojawia się w sytuacji rozwodu. Zgodnie z prawem obowiązującym w Polsce, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Wyjątek stanowi sytuacja, w której małżonkowie zawrą tzw. intercyzę wyłączającą lub ograniczającą powstanie majątku wspólnego. (więcej…)

Ustanie wspólności majątkowej a podział majątku wspólnego małżonków2018-05-23T02:32:40+00:00